مرگ یک ضرب‌المثل فارسی

سه شنبه ۱۵ تیر ۱۳۸۹ – ۲۰:۴۵
یادداشت منتشر شده در روزنامه ایران (با کمی تغییر)

این روزها کم کم عمر یکی از ضرب‌المثلهای قدیمی و پراستفاده زبان فارسی در حال به‌سرآمدن است، آنهم نه به دلیل اینکه مردم فارسی زبان بدلایل تغییر شرایط فرهنگی و اجتماعی و اوضاع زمانه از بکار بردن این ضرب‌المثل منصرف شده باشند، بلکه تنها دلیل این امر مصوبه اخیر مجلس شورای اسلامی است که شاید تا چند روز آینده و طی مراحل قانونی، به قانون تبدیل شود.چند هفته قبل مجلس به پیشنهاد یکی از آقازادگان که در طول ۳۰ سال گذشته با تاسیس یک موسسه انتشاراتی به چاپ و فروش کتابهای پدر بزرگوارش مشغول بوده است به یک فوریت طرحی رای داد که اگر به همان صورت تصویب می شد ، محدودیت انحصار ۳۰ ساله چاپ و انتشار آثار آن معلم شهید برای آقازاده ای که به برکت نام پدرش اکنون نماینده مجلس است و فقط و فقط برای وی لغو می شد.

اما پس از تصویب فوریت، کمیسیون فرهنگی مجلس شمول این طرح فقط بر یک نفر (یا به عبارت دیگر یک نماینده مجلس) را حذف و برخورداری وراث از حق انحصاری چاپ و نشر آثار مؤلفان و مصنفان را از ۳۰ سال به ۵۰ سال افزایش داد تا  به برکت تمدید ۲۰ ساله منافع مادی آن آقازاده نماینده ، رنگ و بوی تند تبعیض نیز از مصوبه مجلس تا حدی زدوده شود.
هر چند که به هنگام بررسی نهایی این طرح در صحن علنی و در فعل و انفعالی جالب که نقش داماد شهید بزرگوار در آن بسیار چشمگیر بود، به یکباره همین محدودیت انحصار به ۵۰ سال هم حذف و انحصار برخورداری از منافع مادی چاپ و نشر آثار مؤلفان و مصنفان دائمی شد .
آن شهید بزرگوار – که امام خمینی به حق او را حاصل عمر خود خوانده بود – برای ترویج و تبیین مبانی و معارف ناب اسلامی به زبان روز و قابل فهم برای جوانان بسیار تلاش کرد و رنج کشید و قطعاً در زمان خود نه تنها هیچ انگیزۀ مادی و چشمداشتی از چاپ و انتشار آثارش نداشته است بلکه تلاش او این بوده که راحتتر و گسترده‌تر این معارف ناب به قشرها و آحاد مختلف مردم در اقصی‌نقاط کشور بلکه جهان ارائه شود.
با مصوبه روز یکشنبه مجلس بزودی استفاده از ضرب‌المثل «گیرم پدر تو بود فاضل، از فضل پدر تو را چه حاصل» منسوخ خواهد شد، چرا که اگر قبلاً معنی این ضرب‌المثل  روشن و مشخص بود که هرکس باید به دنبال فضل و دانش باشد و صرف فاضل و دانشمند بودن پدران، برای فرزندان آنها امتیاز نیست اما امروز و با مصوبه جدید مجلس باید گفت که امتیاز و بهره اصلی از فضل و دانش پدران مستقیماً و بیش از هرکس دیگر به فرزندان و ورثه آنان، نسل اندر نسل عاید خواهد شد، چراکه مجلس تصویب کرده است که حق انحصاری انتشار کتابها و تالیفات افراد الی‌الابد و برای همیشه متعلق به ورثه آنها خواهد بود.
با این حساب اگر فردی پس از تحمل سالها رنج و مشقت تحصیل علم و برای کمک به گسترش دانش و معارف بشری اقدام به تألیف کتابی کند، این فضل و دانش او فراتر از اثر علمی و معرفتی و فرهنگی آن ، منافع خاص و انحصاری برای ورثه ای پدید می‌آورد که هیچ نقشی در پیدایش آن نداشته اند.
از این گذشته در تاریخ کم نبوده اند فرزندان و ورثه ای که با وجود ابعاد گسترده شخصیتی و علمی پدران خود، راه و روشی خلاف آنها در زندگی پیش گرفته اند و قطعاً در آینده هم چنین افرادی خواهند بود که شاید نه تنها از دانش و علم پدرانشان بی‌بهره باشند، حتی در عمل نیز در جهت خلاف اعتقادات و روش و منش پدید آورنده عمل نمایند، اما با وجود مخالفت با آن عقاید، سود مادی انتشار آنها که از جیب طرفداران و خوانندگانش حاصل می‌شود، تنها در جیب این مخالفان خواهد رفت.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *